E n t h ' r a l l : C O D E ( โปรดดูด้วย Firefox ถ้าไม่อยากแสลงตา)

กดดู Samurai GAKUEN 1 / Samurai GAKUEN 3

การแปลของเราอาจจะไม่ค่อยดีนัก...จริงๆเรื่องภาษากับเราก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่
แต่ไหนๆก็แปลสำหรับตัวเองแล้วก็เลยเอามาอัพบลอคด้วยเลย(สำรองข้อมูลนี่เอง)
เผื่อตอนที่เก่งภาษามากกว่านี้อีกมาอ่านจะได้รู้ด้วยว่าสมัยก่อนเราแปลเพี้ยนปานนี้เชียว

นี่เป็น Drama CD ที่แถมมากับตัวหนังสือการตูนเล่ม 24 รุ่นจำนวนจำกัดของญีุ่ปุ่น
ออกมาเมื่อวันที่ 1 ธันวาคม 2003 ชื่อเต็มๆคือ
サムライ DEEPER KYO　番外編～侍学園2　炎の激闘・体育祭編!!～
Samurai DEEPER KYO รายการพิเศษโรงเรียนซามูไร2~ เปลวไฟการต่อสู้ ณ งานแข่งขันกีฬา!!~

ก่อนหน้านี้ก็เคยมีตอนพิเศษเกี่ยวกับเรื่องโรงเรียนซามูไรเป็นการตูนตอนสั้น
ไม่กี่หน้าแถมใน Fan BOOK แล้วก็ต่อยอดมาเป็น Drama CD 2 และ 3 นี่เอง

รายชื่อตอนในแผ่น CD

01. บุกเบิก！เข้าสู่โรงเรียนซามูไร
02. ปรากฎตัว！ นักเรียนเข้าใหม่ปริศนา
03. การประชุมวางแผนของสภานักเรียนห้าดารา ！
04. การต่อสู้ตัดสินชะตา！เปลวไฟแห่งงานแข่งขันกีฬา
05. มิเกร่ายิงกราด！บรรจุลูกบอล！พักกลางวัน！
06. คำทำนายอันยิ่งใหญ่? ยูคิมูระกับยูยะ
07. วิ่งด้วยความเร็วสูง！การแข่งขันวิ่งสามขาของครอบครัว
อยู่ในระหว่างแปล Track 8~11 
08. พักคุยสัพเพเหระในห้องพยาบาล
09. วิ่งผลัดหมู่แสนสาหัส
10. ประทะกันด้วยจิตวิญญาณซามูไรของทั้งสองคน
11. อ้า~ นั่นแหละใบหน้าของวัยรุ่น

ตอนที่1 : บุกเบิก！เข้าสู่โรงเรียนซามูไร

มุรามาสะ : นี่เป็นเรื่องราวของเหล่านักรอบผู้มีจิตวิญญาณซามูไร เหล่าผู้คนที่ต่อสู้เพื่อ
ความเชื่อมั่นและเรื่องราวของอดีตที่ผ่านมา บัดนี้ พวกเค้าได้ถือกำเนิดขึ้นมาใหม
ขอให้ทุกท่านจำเอาไว้ว่าเรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องราวที่แต่งขึ้นล้วนๆไม่ได้มีส่วน
เกี่ยวข้องกับตัวฉบับหนังสือการตูนแต่อย่างใด

ยูยะ : อ๊า~ ไม่น้า... ต้องขอบใจเสียงเอะอะนี่จริงๆไม่งั้นต้องสายแน่เลย
*ปัง* ทันเวลาพอดี อรุณสวัสดิ์

อากิระ : อรุณสวัสดิ์ครับ คุณยูยะ

เบนิโทร่า : โอ๊ท คุณยูยะ

ยูยะ : อ..อ้าว มีแค่พวกเธอมากันสองคนเองเหรอ?

อากิระ : มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วละครับ คุณยูยะ สำหรับห้องที่เป็นแหล่งรวมตัวปัญหาของร.ร
การมาสายเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นทุกๆวัน คนที่มาทันเวลาก็มีแต่ข้าคนนี้แหละ

เบนิโทร่า : เฮ้ย จะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ แต่อย่าลืมว่านายเองก็อยู่ในห้องที่ว่านั้นด้วยหน่ะ

อากิระ : เกี่ยวกับเรื่องที่ว่ามานั้น เหตุผลเดียวที่คนอย่างข้าผู้เป้นนักเรียนระดับสูงพร้อมทั้ง
มีความสามารถด้านกีฬายอดเยี่ยมมาอยู่ที่นี้ ในห้องพวกแข้แพ้นี้ก็คือ เดียว
อย่ามาเหมารวมเอาข้าไปอยู่ระดับเดียวกับท่านที่เอาแต่หลับตลอดคาบเรียนซิ

เบนิโทร่า : ว่าไงนะ!!!!

ยูยะ : พอได้แล้ว ...แต่ถึงแม้ว่าห้องเราจะมีแต่พวกตัวปัญหาที่ไร้ทางเยี่วยายังไงก็ตาม
กระทั่งอาจารย์ก็ไม่น่าจะมาสายไปด้วยซิ

[ มาฮิโระเปิดประตูเข้ามา ]

มาฮิโระ : ทุกคนฟังทางนี้ ข้ามีข่าวสำคัญจะมาบอก

ยูยะ : คุณมาฮิโระ

มาฮิโระ : ที่ห้องนี้...ที่โรเรียนซามูไรนี่ จะมีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่หล่ะ

ทุกคน : นักเรียนย้ายเข้าใหม

ตอนที่2 : ปรากฎตัว！ นักเรียนเข้าใหม่ปริศนา

ฮิชิงิ : จะแนะนำให้รู้จักนักเรียนที่ย้ายมาใหม่ นี่คือ มิเกร่า
จากนี้ไปจะมาเป็นส่วนหนึ่งกับเราที่โรงเรียนซามูไรแห่งนี้ทุกคนเป็นมิตรต่อกันด้วยหล่ะ

ยูยะ : อาจารย์ฮิชิงิค่ะ ทำไมคุณมิเกร่าถึงมาอยู่ที่ห้องเราหล่ะคะ
เค้าดูท่าทางว่าเป็นพวกนักเรียนดีนี่หน่า??

ฮิชิงิ : ทั้งหมดนั้นเป็นการตัดสินใจของหัวหน้าอาจารย์ฟุบุกิ

บงเทนมารุ : ชิ อะไรกันเป็นผู้ชายหรอกเหรอ ข้าช่วยเหลือแต่สาวๆน่ารักเท่านั้นแหละ

อากิระ : แต่ข้าคิดว่าเค้าน่าจะสอบผ่านการเป็นซามูไรนะ

มาฮิโระ : เป็นเพราะหน้ากากนั่นซินะ

อาคาริ : จะยังไงก็เถอะเค้าดูเป็นผู้ชายที่ดีไม่ใช่รึไง เป็นสเปคของอาคาริจังเลย

บงเทนมารุ : เงียบไปเลยน่า โทคิจิโร

[เสียงบงเทนมารุถูกอัด]

อาคาริ : ก็เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามาเรียกข้าด้วยชื่อนั้นน่ะ

ยูยะ : แต่ว่าทุกคน ไม่รู้สึกว่าเค้าดูแปลกนิดๆเหรอ..ตรงมือของเค้าดูเหมือนจะเป็นอาวุธชนิดนึงเลยนะ

โฮตารุ : อือ..จะใช้มือแบบนั้นกินข้าวได้ยังไงกันนะ? จะถามดูทีหลังแล้วกัน

ยูยะ : เอ่อ..ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น

เบนิโทร่า : น่าๆ อย่าใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเลย มิเกยันมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเถอะนะ

ทุกคน : ฝากตัวด้วยนะ

มิเกร่า : ดะ..เดี๋ยวก่อน

ทุกคน : ห๋า??

มิเกร่า : โทคุงาวะ ฮิเดทาดะ และ ไดเตะ มาซามูเนะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้

ทุกคน : เห๋????

ยูยะ : โทคุงาวะ ฮิเดทาดะ คือใครเหรอ?

เบนิโทร่า : ว๋าวะว้ากกกก~~~~

มิเกร่า : ทำไม โทคุงาวะ ฮิเดทาดะ ที่ควรจะอยู่ในสมัยเอโดะยุคบาคุฟุ กับ ไดเตะ มาซามูเนะ
ที่เป็นคนสำคัญคนนึงของ โอชู ถึงมาอยู่ที่นี้ ณ โรงเรียนซามูไรแห่งนี้ ร่วมกับพวกคนที่น่าสงสัยพวกนี้?
เกิดอะไรขึ้นกับประวัติศาสตร์ นี้มันจะกลายเป็นเรื่องยุ่งเหยิงมากทีเดียว

โฮตารุ : นายเก่งประวัติศาสตร์ซินะ? ใช่มั้ย?

มิเกร่า : เก่งไม่เก่งนั่นไม่ใช่ปัญหา แต่นี้มันไม่ใช่ประวัติศาสตร์ที่ควรจะเป็น

โฮตารุ : คราวหน้าขอยืมสมุดจดวิชาประวัติศาสตร์นะ

มิเกร่า : ห๊ะ???

บงเทนมารุ : โยส!! มิเกร่า มันมีอะไรหลายอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ในโลกนี้นะ
อย่างเรื่องราวของข้า ย้อนกลับไปสมัยที่ข้ายังอายุได้ห้าขวบ ตาขวายัง....

อากิระ : พวกเราเบื่อจะตายอยู่แล้วที่ต้องมานั่งฟังเรื่องเล่านั่น
กรุณาเลิกซะทีเถอะ เจ้าสัตว์ประหลาดชั้นต่ำ

โฮตารุ : อือๆ

บงเทนมารุ : ว่าไงนะ!!!

อาคาริ : น่า ยังไงก็ตาม พวกเธออย่ามาพูดเรื่องที่ไม่ได้ประโยชน์กันอยู่เลย
หวังว่าเธอจะไม่โตขึ้นมากลายเป็นอย่างคนพวกนี้นะ
พวกที่ความสามารถทางปัญญาโตตามร่างกายไม่ทันแบบนี้นะ มิเกจัง

มิเกร่า : ค....คนพวกนี้ ไม่คิดอะไรเลยจริงๆ

ยูยะ : ว่าแต่ว่าจนป่านนี้แล้วเคียวยังไม่มาอีกเหรอ?

มาฮิโระ : ในวันแบบนี้ซะด้วยซิ

มิเกร่า : วันแบบนี้? วันนี้มีอะไรสำคัญอย่างนั้นเหรอ?

เบนิโทร่า : มิเกยันโชคดีจังเลยนะ วันนี้เป็นวันสำคัญของโรงเรียนซามูไร วันแข่งขันกีฬาไง

มิเกร่า : วันแข่งขันกีฬา??

เบนิโทร่า : ไม่ใช่แค่การแข่งกีฬาธรรมดาๆนะ เป็นการแข่งที่ทุกแผนกตั้งแต่
แผนกประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย จะต้องมาแข่งขันกันเพื่อแย่งตำแหน่งสภานักเรียน
ของโรงเรียนซามูไรนี่หน่ะ

อาคาริ : ใช่ๆ ผู้ชนะจะสามารถใช้ชื่อสภานักเรียนทำอะไรก็ได้ตามใจชอบกับโรงเรียนซามูไร
หรือจะบอกว่าเป็นการแข่งขันที่มีความสุขสบายในโรงเรียนเป็นเดิมพันก็ว่าได้

บงเทนมารุ : เมื่อปีที่แล้วพวกข้า จตุรเทพกับเคียว น่าจะเป็นผู้ชนะแท้ๆ
แต่เพราะ เคียว ดันยกเลิกขึ้นมากระทันหันด้วยเหตุผลที่ว่าเบื่อแล้ว พวกเราทุกคนก็เลยแพ้กันหมด

มิเกร่า : จตุรเทพ???

มาฮิโระ : เป็นกลุ่มที่รวมพวกชั่วร้ายเอาไว้อะไรประมาณนั้นนะ

ยูยะ : อ..อย่างนั้นเหรอ?

อากิระ : ขอบคุณที่อุตส่าห์พูดให้เสียหายนะข้าคนนี้คือนักเรียนระดับสูงเพรียบพร้อมทั้งปัญญา
และความสามารถทางกีฬาเป็นผู้คุมบังเหียนของชั้นนเรียนตัวปัญหานี่

เบนิโทร่า : นายตั้งใจจะลอบขายข้อมูลพวกเราให้กับพวกอาจารย์แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำใช่มั้ยหล่ะ อากิระ?
มันเป็นพวกผิดของตัวนายเองนั่นแหละที่ต้องมาอยู่ในห้องที่นายพยามยามหลีกเลี่ยงมากที่สุดนี่

อากิระ : ด้วยเหตุอะไรที่ข้าจะต้องขวนขวายมาอยู่ร่วมห้องกับพวกไร้สมองแบบท่านด้วยหล่ะ

เบนิโทร่า : หนอย..หมายความว่าไงฟร่ะ

มาฮิโระ : ทั้งโรงเรียนเค้ารู้กันหมดแล้วหล่ะว่านี่เป็นห้องเรียนที่รวมเอาบุคคล
ที่เป็นไปได้ว่าจะมีความสามารถซ้อนเร้นอยู่ภายในมาอยู่ด้วยกัน
ท่านผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดในโรงเรียนนี้รับรองเองว่านี่เป็นแผนการอย่างนึง
ในการเพิ่มยอดขายของ Samurai DEEPER KYO ฉบับหนังสือการตูนนี้

มิเกร่า : ไม่ค่อยเข้าใจประโยคสุดท้ายที่พูดเท่าไหร่ แต่พอจะจับใจความได้จากคำพูดของทุกคน
คนที่ชื่อ เคียว คือใครกัน? ถ้าเค้าได้เป็นประธานนักเรียนแล้วจะเกิดเรื่องดีๆขึ้นเหรอ?

โฮตารุ : สนุก

มิเกร่า : ห๊ะ?

โฮตารุ : ถ้า เคียว ได้เป็นประธานนักเรียน โรงเรียนซามูไรนี่จะสนุกขึ้น

บงเทนมารุ : นั่นซินะ ฮ่าๆๆตัวประธานนักเรียนเองก็มาสายเพราะงั้นเราก็จะไม่ต้องโดนลงโทษอีกต่อไป

อาคาริ : จริงด้วย อาคาริจังจะได้ไปต้องโดนว่าเรื่องใส่เครื่องแบบนักเรียนหญิงด้วย

เบนิโทร่า : พวกเราจะได้หลับระหว่างเรียนได้

มาฮิโระ : จะไม่มีการปฎิบัติแยกชนชั้นด้วย

อากิระ : คนที่แ็ข็งแกร่งที่สุดก็จะยืนอยู่บนตำแหน่งสูงสุดเป็นกฏพื้นฐานของธรรมชาติ

ยูยะ : ที่สำคัญที่สุด เราจะไม่ต้องห่วงเรื่องการเงินอีกต่อไปเพราะจะได้แหล่งรายได้อันมั่นคงมา ฮุๆๆๆๆ

อาคิระ : คุณยูยะ.....

บงเทนมารุ : ยังไม่พ้นเรื่องเงินซินะ ..

เบนิโทร่า : ยังไงครั้งนี้เราก็ต้องเอาทั้งหมดมาให้ได้ ทุกคน สู้ตาย

ทุกคน : โอ๊ท

มิเกร่า : แบบนี้มันจะดีจริงๆเหรอ โรงเรียนนี้.....

ตอนที่3 : การประชุมวางแผนของสภานักเรียนห้าดารา ！

[เสียงจุดพลุ]

ฟุบุกิ : .ในที่สุดวันสำคัญแห่งปีก็มาถึง

ฮิชิงิ : อือ นั่นซินะ ฟุบุกิ

โทคิโตะ : ฮะๆๆ เจ้าพวกนั้นเป็นคนโงแท้ๆ
การมาเกิดใหม่ในโรงเรียนซามูไรแห่งนี้ไม่ได้มีส่วนช่วยให้สมองพัฒนาขึ้นเลย
ใครจะยอมให้พวกมันเป็นสภานักเรียนกัน พวกมันจะต้องถูกชักใยอยู่ในกำมือของเราตลอดไป

ยุอัน : งั้นเหรอ? แต่ข้าว่ามันน่าสนุกไม่เลวเลย กะจะไปร่วมด้วยซะหน่อย

โทคิโตะ : เลิกพูดเล่นได้แล้ว ยุอัน

ยุอัน : ใครพูดเล่น ข้าพูดจริงๆต่างหาก

ฮิชิงิ : โทคิโตะเจ้าเป็นนักเรียนชั้นมัธยมต้นไม่ใช่รึไง เลิกมาเล่นแถวนี้แล้วกลับไปที่ของตัวเองซะ

โทคิโตะ : โอ่..ช่างกล้าหาญจริงๆนะที่พูดกับข้าคนนี้ที่เป็นลูกชายของอาจารย์ใหญ่มุรามาสะแบบนั้น
อาจารย์ฮิชิงิถ้าท่านจะมีเวลามาสนใจลงโทษข้าละก็เอาเวลาไปใส่ใจห้องเศษสวะของท่านจะดีกว่า

[เสียงเปิดประตู]

ชินเร : ขออนุญาติครับ พวกเรามาที่นี้ตามคำสั่งของหัวหน้าอาจารย์ฟุบุกิครับ

ฟุบุกิ : อา โทษทีที่ต้องรบกวนช่วงที่กำลังยุ่งๆแบบนี้นะ เกี่ยวกับเรื่องการแข่งกีฬาวันนี้หน่ะ

ชินเร : หัวหน้าอาจารย์ฟุบุกิไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องนั้นเลยครับ พวกเราห้าดารา
จะทำลายเจ้าพวกเศษสวะไม่ให้เหลือซากเองครับ

ยุอัน : โอ้ แชมป์เก่าปีก่อน ห้าดารามากันแล้วเหรอเนี่ย?

ชินเม : อา อยากปลีกตัวออกจากการแข่งแบบนี้จังเลยน้า
โลกเรามันต้อง Love&Peace สันติสุขนี่แหละดีที่สุด

ไซชิ : ไซชิจังไม่อยากออกไปตากแดดเลยน้า

ไซเซ : ไซชิ เดี๋ยวอาจารย์จะได้ยินเอานะ เอานี่ครีมกันแดด

ชินเร : หัวหน้าอาจารย์ฟุบุกิ ปล่อยให้พวกเราจัดการทุกอย่างได้เลยครับ
พวกเราจะจัดการกำจัดขยะที่ก่อความวุ่นวายให้โรงเรียนซามูไรของเราเอง

ยุอัน : ว่าแต่เจ้านั่นละ เคโคคุไปไหนซะแล้ว? เอาจริงเรอะเรื่องที่ว่าจะออกจากการเป็นสภานักเรียน

ฮิชิงิ : ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายนิ ที่เจ้านั่นจะเลือกใช้ชีวิตของตัวเองตามเส้นทางอื่นนอกจากการเป็นสภานักเรียน

ยุอัน : ฮิชิงิ...นาย..ไม่ว่าใครจะทำอะไรมีปัญหายังไงก็พูดแต่ว่า “ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายนิ”
นายมีคำตอบแบบอื่นบ้างมั้ยเนี่ยห๋า??

ฮิชิงิ : ฮึ (หัวเราะนิดๆแบบไม่มีความหมาย)

ยุอัน : ความมืดมนของนายจะฆ่าความสนุกสนานหมดแล้ว พูดอะไรอย่างอื่นซะบ้างซิ

ไทฮาคุ : หัวหน้าอาจารย์ฟุบุกิ....

ฟุบุกิ : มีอะไร ไทฮาคุ?

ไทฮาคุ : ช่วยบอกผมอีกทีเถอะครับว่าการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นในการแข่งขันกีฬาต่อไปนี้
เป็นความปรารถนาอันแท้จริงของอาจารย์ใหญ่มุรามาสะ ผมไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่มีจิตใจอ่อนโยนเช่นนั้น
จะมีจุดประสงค์ให้เราทำการต่อสู้กับผู้อื่น

ชินเร : ไทฮาคุ ท่านพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไงกัน? ท่านเป็นประธานนักเรียนของสภานักเรียนนะ

ฟุบุกิ : ไทฮาคุ เรื่องนั้นไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า สนใจแค่ว่าจะต้องชนะการแข่งขันให้ได้ก็พอ
นั่นคือหน้าที่ของเจ้าในฐานะประธานนักเรียน

ไทฮาคุ : ทราบแล้วครับ

ฟุบุกิ : พวกเจ้าจะต้องรักษาชื่อเสียงของโรงเรียนเอาไว้ให้ได้ ข้าคาดหวังกับพวกเจ้าห้าดารานะ

ห้าดารา : ฮ่า!!

ตอนที่4 : การต่อสู้ตัดสินชะตา！เปลวไฟแห่งงานแข่งขันกีฬา

ไซชิ : ทุกท่านบัดนี้เราจะขอเปิดการแข่งขันกีฬาภายในอย่างเป็นทางการ
มาพยายามด้วยกันนะ ก่อนอื่นขอเชิญคุณชินเรมากล่าวสัตย์สาบานนักกีฬา

บงเทนมารุ : ฮูยๆๆ ทำไมต้องมาพูดเล็กพูดน้อยกันอยู่ได้ รีบๆเริ่มกันเลยดีกว่า

เบนิโทร่า : นั่นซิ เดี๋ยวตะวันได้ตกดินกันพอดี

ชินเร : อาจารย์ครับบบบบบบบ พวกเรานักเรียนโรงเรียนซามูไร
ขอให้สัตย์สาบานว่าจะแข่งขันกันอย่างสุจริตยืนยันด้วยจิตวิญญาณนักรบของเรา

อาคาริ : น่ารำคาญจริงๆเล๊ย

เบนิโทร่า : อะไรของหมอนั่นนะ ทำตัวน่าโมโหตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลย

โฮตารุ : หมอนั่น.....รักโรงเรียนมาก.....เพราะงั้น.....

ไซเซ : เป็นคำพูดที่ยอดเยี่ยมมากเลย ชินเร

ไซชิ : ไซเซจัง เธอนี่รสนิยมแย่จัง

[เสียงยูยะบรรจุกระสุนลงปืน]

ยูยะ : เอาหล่ะทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เพื่อที่จะคืนเงินที่ชอบยืมของชั้นไปใช้
ปีนี้พวกเราต้องชนะเป็นสภานักเรียนจะได้นำเงินของงบประมาณสภามาใช้

เบนิโทร่า : คุณยูยะ.....นั่นมันท่าจะพาเรื่องยุ่งยากตามมานะ

ยุคิมูระ : อ๊ะ อยู่นี่เอง ยาโฮ ทุกคนสบายดีมั้ย?

ยูยะ : คุณยุคิมูระ

เบนิโทร่า : กะแล้วว่าต้องมา คุณยุคิมูระ ไม่เคยพลาดมาดูงานแข่งไม่เปลี่ยนเลย

ยุคิมูระ : ฮิๆ แน่นอนอยู่แล้ว ผมจะพลาดเรื่องน่าสนใจแบบนี้ได้ยังไงกัน
นอกจากนั้นก็ไม่ลืมที่จะอัดภาพของซาสุเกะลงในกล้องวิดิโอนี่ด้วย เนอะซาสุเกะ

ซาสุเกะ : หนวกหูน่า ก็บอกแล้วว่าอย่ามา โคสุเกะ จะบอกยุคิมูระทำไมกัน

โคสุเกะ : เอ๋ จะให้ข้านิ่งเฉยอยู่ได้ยังไงเมื่อหนึ่งในสิบผู้กล้าซานาดะกำลังต่อสู้อยู่ในงานแข่งขันกีฬา
อีกอย่างข้าก็ไม่สามารถโกหกท่านยุคิมูระได้ด้วย

โฮตารุ : ใช่ๆ นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เห็นซาสุเกะคุงในเสื้อแขนสั้น

เบนิโทร่า : แต่มาดูแบบนี้แล้ว ฮี่ๆ ซาสุเกะก็ยังเป็นเด็กอยู่ดีน้า

[เสียงฟ้าร้องครืนๆ]
ซาสุเกะ : ดาบอัสนีเพลิงสายฟ้า

เบนิโทร่า : อ๊าคคค

ยุคิมูระ : ไม่ได้นะซาสุเกะ ถ้าหากว่าใช้แรงมากตอนนี้เดี๋ยวตอนแข่งจริงจะไม่มีแรงเอานะ

เบนิโทร่า : นี่ห่วงเรื่องนั้นมากกว่าข้าอีกเหรอ??

มิเกร่า : ยุคิมูระกับสิบผู้กล้า? นี่มันไม่ใช่ประวัติศาสตร์ที่ถูกต้องแล้ว
นั่นคือชื่อของกลุ่มนินจาที่ทำหน้าที่ปกป้องยุคิมุระในการต่อสู้ตามประวัติศาสตร์ใช่มั้ย?
พวกเค้ามาอยู่ที่แบบนี้ได้ยังไง?

[เสียงแปะมือลงบนบ่า]
โฮตารุ : นาย...เก่งด้านภาษาด้วยใช่มั้ย?

มิเกร่า : ห๋า?

โฮตารุ : ครั้งหน้า ขอยืมสมุดจดนายไปลอกด้วยนะ

มิเกร่า : อึก..

ยูยะ : อ๊ะ นั่นคุณมาฮิโระกำลังวิ่งอยู่

ยุอัน : โฮ เร็วอะไรแบบนี้ เร็ว เร็วมาก เธอวิ่งราวกับเป็นนินจาหญิงเลย และนั่นเข้าเส้นชัยไปแล้ว

ยูยะ : สำเร็จ ปีนี้เราไม่ยอมแพ้หรอก

ชินเร : หนอย พวกเราไม่ควรจะพ่ายแพ้พวกเศษสวะตั้งแต่แรกแบบนี้ ไม่ได้
พวกเราจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด ด้วยชื่อห้าดาราเป็นเดิมพันพวกเราจะต้องชนะ
ดีหล่ะฉันจะคอยเป็นกองเชียร์เอง
[เสียงกลองและดนตรีประกอบ]
ฮูเล่ ....ฮูเล่.... ห้าดารา....ฮูเล่....ฮูเล่...ห้าดารา

ไซชิ : อ๊า...ชินเร..ทำเรื่องน่าอายจริงๆ

ไซเซ : เท่ห์มากๆเลย ชินเร

ไซชิ : โกหกน่า?

ยูยะ : ว้า..ทีมอื่นกองเชียร์เสียงอึกทึกจังเลย..พวกเราไม่มีบ้างเหรอ?

บงเทนมารุ : เรื่องหมูๆน่า ปล่อยให้เราจัดการเอง

อาคาริ : นั่นซิ อย่าประเมิณพวกเราต่ำไปนัก

เบนิโทร่า : ว่าแต่ว่า มิเกยันมีความคิดอะไรพอจะช่วยเราได้มั่งมั้ย?

อาคาริ : ใช้ไอ้ท่อเหล็กตรงแขนขวานั่นยิงเสียงเอะอะของชินเรเลย ปัง ปัง
[อาคาริดึงอาวุธที่แขนขวาของมิเกร่าเล่น]

มิเกร่า : ด..เดี๋ยวก่อน หยุดทำแบบนั้นนะ นี่มันไม่ใช่ของเล่นนะ ......
อ๊ะ ได้กลิ่นเหล้า นี่คุณดื่มเหล้าเหรอ?

อาคาริ : อุฮ่าๆๆๆๆ ไม่เห็นเป็นไรเลย งานฉลองแบบนี้ก็ต้องส่งเหล้าต่อๆกันซิ

บงเทนมารุ : คิดว่าเป็นการดื่มฉลองชัยชนะก็แล้วกัน แกก็เอาด้วยซิ?

อาคาริ : อะฮะๆๆๆๆๆๆๆ

มิเกร่า : พวกคุณเป็นนักเรียนมัธยมปลายจริงๆเหรอ?

บงเทนมารุ : หุบปากน่า ข้าเป็นนักเรียนตลอดชีวิต ใครจะคัดค้านรึไงห๋า???

อาคาริ : อย่าใส่ใจเลย มิเกร่า ชูของเล่นของนายขึ้นซะ

มิเกร่า : หยุ..

อาคาริ : นี่แหละ เอาเลย[อาคาริยิงปืนที่มือมิเกร่า]

ชินเม : โอยๆ เกิดอะไรขึ้นกระทันหันเมื้อกี้หน่ะ

อาคาริ : ฮะๆๆๆๆๆ

บงเทนมารุ : อาคาริ ....ชั่วร้ายจริงๆ

ชินเร : ฮึ จะเอาแบบนั้นใช่มั้ย? น่าสนใจนี่งั้นทางเราก็ด้วย

ไซเซ : ชั้นจะร่วมด้วยเพื่อชินเร

ไซชิ : ว้ายยย กล้าดียังไงมาทำให้หน้าชั้นเป็นแผลห๊ะ??

ชินเม : โลกควรจะเต็มไปด้วยสันติสุข Love& Peace

อาคาริ : โวย เข้ามาเลยคิดว่าเรากลัวรึไง

บงเทนมารุ : มาเลยๆ ข้าจะสู้กับพวกเจ้าทั้งหมดคนเดียวนี่แหละ

อาคาริ : ตามมาเลย

อากิระ : แค่เรื่องของกองเชียร์มันเลยเถิดมาถึงนี้ได้ยังไงกัน

ยูยะ : อะ...ฮะๆๆๆๆ

ยุคิมูระ : ผมเอาด้วยคน

โคสุเกะ : ไม่ได้นะคะ ท่านยูคิุมุระ

ยุคิมูระ : เอ๋ ไม่เห็นเป็นไรเลย ดูท่าทางน่าสนุกดีออก

โฮตารุ : ใช่ๆ ไม่เห็นเป็นไรเลย น่าสนุกดีออก

ตอนที่5 : มิเกร่ายิงกราด！บรรจุลูกบอล！พักกลางวัน！

ยุอัน (ประกาศจากเวที) : ต่อไปเป็นเกมส์ยิงลูกบอล เริ่มเลยทุกคน

[เสียงปืนสัญญาณดัง]
มิเกร่า : ทำไมฉันจะต้องมาเล่นเกมส์นี้ด้วย? ชั้นควรที่จะไปจัดการกับประวัติศาสตร์ที่ผิดพลาดต่างหาก

บงเทนมารุ : โอย เจ้าเด็กใหม่ จริงจังหน่อยไม่งั้นข้าจะถอดหน้ากากนั่นออกซะ

มิเกร่า : อึก..เข้าใจแล้ว แค่ยิงเท่านั้นใช่มั้ย?

ยุอัน : ว้าว นักเรียนที่ย้ายมาใหม่ใช้ปืนที่อยู่ตรงแขนยิงบอลขึ้นฟ้าไปแล้ว

[เสียงยิงบอลขึ้นฟ้าดังต่อๆกัน]
ยุอัน : โอ้ บอลยังคงยิงๆต่อๆกันไปเป็นวงกลมเลย

เบนิโทร่า : เยี่ยมมาก คุณมิเกร่า

ยูยะ : สุดยอด

โฮตารุ : อ้อ..ปืนนั้นใช้แบบนั้นนี่เอง

เบนิโทร่าและยูยะ : เอ่อ..ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น

ชินเม : โอ้ ใกล้จะจบแล้วซะนะ ทำได้ไม่เลวเหมือนกันนะพวกนั้น
แต่ว่าข้ายังมีไม้เด็ดอยู่ซ่อนอยู่ (ใช้วิชา...จำชื่อไทยไม่ได้)

[เสียงตูม]
มิเกร่า : เห๋

อาคาริ : นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

บงเทนมารุ : ชิ เจ้าชินเมบังคับแรงโน้มถ่วงให้บอลขึ้นไปอยู่บนฟ้าหมดแล้ว

ยุอัน : และผู้ชนะก็คือ ชินเม

บงเทนมารุ : มิเกร่า..แก...ก็บอกแล้วไงว่าให้เอาจริง

อาคาริ : ใครบอกให้เอาแต่ใจเย็นเชื่องช้าแบบนี้กัน

อากิระ : ก็นะ พวกไร้สมองก็แบบนี้แหละ

เบนิโทร่า : ตกลงแล้วนายไม่เก่งใช่ม้า มิเกร่า?

มิเกร่า : พวกนาย...ทำไมถึงได้ทำตัวนิสัยแย่ตั้งแต่เริ่มรู้จักกันแบบนี้
ปกติแล้วผู้คนจะต้องเอาใจใส่นักเรียนที่ย้ายมาใหม่กันไม่ใช่รึไง

[ถึงเวลาพักกลางวัน แต่ละคนเอาข้าวกล่องมากินร่วมกัน]

เบนิโทร่า : โย่ คุณมิเกร่า กิจกรรมช่วงเช้าหมดแล้วหล่ะ มาทานข้าวด้วยกันดีกว่า

มิเกร่า : ฮึ..ล้อเล่นใช่มั้ย? ใครอยากทานข้าวร่วมกับพวกนายกัน

เบนิโทร่า : อย่าพูดแบบนั้นเลยน้า..ดูซิทุกคนรออยู่นะ

มิเกร่า : อะไรนะ?

บงเทนมารุ : โอ มิเกร่า โทษทีนะเมื่อกี้เครื่องร้อนไปหน่อยหยุดปากตัวเองไม่ได้ ยกโทษให้ด้วยนะ

อาคาริ : ข้าเว้นที่ว่างไว้ให้ด้วยนะ

อากิระ : กินอาหารกล่องร่วมกับมิตรสหายเป็นช่วงที่ดีที่สุดของงานแข่งกีฬานะ

โอตารุ : อือๆ

มาฮิโระ : คุณมิเกร่าเร็วเข้าๆ

มิเกร่า : ดูเหมือนข้าจะเข้าใจทุกคนผิดไป..ขอโทษด้วย

เบนิโทร่า : ลืมไปซะเถอะ อย่าไปพูดถึงเรื่องแย่ๆเลย

โฮตารุ : ตรงนี้ๆ

อาคาริ : อุว้าว ข้าวกล่องมิเกร่าน่าทานจังเลย

อากิระ : ข้าวปั้นใหญ่จังนะ..ชอบกินข้าวมากเหรอครับ?

มิเกร่า : อ้อ..อือ ข้าวปั้นของแม่สุดยอดที่สุดเลย

อาคาริ : นั่นซิ เรายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยนี่ พูดเรื่องของตัวเองหน่อยซิ

มิเกร่า :...ส่วนสูง 174 cm หนัก 62 กิโล
เกิดวันที่ 18 พฤษภาคม ราศีแม่งป่อง อายุ20 เลือดกรุ๊ป A
สนใจเรื่องแสงของดอกไม้ไฟกับวิทยาศาสตร์ งานอดิเรกคือบันทึกเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์
ไม่ชอบสิ่งที่ไม่สามารถพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ได้..อาหารที่ไม่ชอบคือ....
พ...พวกนาย....ใครบอกให้กินข้าวกล่องฉันได้กันห๋า.......

อาคาริ : อร่อยจังเลย

บงเทนมารุ : รสยอดเลย เด็กใหม่

โฮตารุ : ถ้าบอกว่าไม่ชอบเรื่องที่ไม่ใช่วิทยาศาตร์..งั้นนายเก่งวิทย์ซินะ...
ครั้งหน้าขอยืมลอกสมุดจด..

อากิระ : โฮตารุ..เจ้าพูดเรื่องอะไรนะ?? สมุดจดที่นายอยากได้มันมากเกินไปทางเคมีแล้ว

โฮตารุ : เอ๊ะ งั้นเหรอ? ถ้างั้นต้องขอยืมสมุดจดจากเคียวชิโร่...
ถึงหมอนั่นจะไม่ค่อยมาเรียนแต่ก็เก่งเรื่องยานี่

เบนิโทร่า : เก่ง?..แบบนั้นเรียกว่าเก่งเหรอ???

มิเกร่า : พ..พวกแก.....หยุดเดี๋ยวนี้นะ

[เสียงมิเกร่ายิงปืนกระหน่ำ]
ทุกคน : เหวออออ

ตอนที่6 : คำทำนายอันยิ่งใหญ่? ยูคิมูระกับยูยะ

ยูคิมุระ : ฮะๆ มิเกร่าจุดดอกไม้ไฟเต็มไปหมดเลย ท่าทางสนุกกันจังเลยนะ
ดูเหมือนว่าจะเข้ากันได้ดีกับทุกคน

ซาสุเกะ : เฮ้อ..ดูเหมือนกำลังทะเลาะกันมากกว่านะ

ยูคิมุระ : เอ๋ อย่างงั้นเหรอ?

[เสียงคนเดิน]
ยูคิมูระ : อ๊ะ?..นั่นมัน..คุณ ยูยะ

ยูยะ : คุณยูคิมุระ?

ยูคิมุระ : เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำหน้านิวคิ้วขมวดในช่วงเวลาที่สนุกสนานแบบนี้..
หรือจะเป็นเพราะว่า...เหงาที่เคียวซังไม่อยู่กันน้า?

ยูยะ : ม..ไม่ใช่แบบนั้น..ตาบ้านั่นนะ ไม่อยู่แบบนี้แหละดีแล้ว

ยูคิมุระ : อย่างงั้นเหรอ? ยูยะซังที่ปกติจะมีน้ำใจตลอดเวลาแต่พอเป็นเรื่องของเคียวซังทีไร
ก็จะใจร้ายขึ้นมาทันทีเนี่ยมันอดไม่ได้ที่จะแหย่เล่นจริงๆเลยนะ

ยูยะ : ช..ชั้นไม่ได้เป็นแบบนั้นนะคะ

ยูคิมุระ : อ๊ะ หน้าแดงแล้วหล่ะ

ยูยะ : นั่นมัน....

ยูคิมุระ : อย่ากังวลไปเลย..เคียวซังจะต้องมาแน่นอน

ยูยะ : เอ๋?

ยูคิมุระ : เคียวซังมักจะปรากฏตัวออกมาช่วยเหลือในเวลาสำคัญเสมอๆ
ในวันนี้ก็เหมือนกันจะต้องมาแน่นอน

ยูยะ : คุณยุคิมูระ

ยูคิมุระ : และเค้าก็จะมาจัดการจบเรื่องยุ่งยากเสมอใช่มั้ยหล่ะ?
อ๊ะ...ได้เวลาที่ผมต้องไปแข่งแล้ว..งั้นไปก่อนนะ

ยูยะ : เอ๋?..คุณยูคิมุระ..แข่ง

ตอนที่7 : วิ่งด้วยความเร็วสูง！การแข่งขันวิ่งสามขาของครอบครัว

ไซชิ (ประกาศจากเวที) : รายการต่อไปคือการแข่งขันวิ่งสามขากับครอบครัว
จะเป็นพ่อลูกหรือเครือญาติทุกคนก็ลงแข่งได้หมดเลยค้า

[ทีมป๊ะป๋ากับลูกชาย?]
ยูคิมุระ : พวกเราจะต้องชนะกันนะ ซาสุเกะ

ซาสุเกะ : ยูคิมุระ? ไม่รู้นายจะมาที่โรงเรียนทำไมนะ?
แล้วนั่นใส่อะไรนะ...นายไม่ต้องใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อกีฬาไม่ใช่รึไง??

ยูคิมุระ : ฮิๆ..แหม..ได้ลองใส่ซักครั้งนึงไม่เห็นจะเสียหายเลย
ถึงแม้ว่าคนที่ฟังวิทยุอยู่จะน่าเสียดายที่มองไม่เห็นก็ตาม
แต่ก็ไม่มีปัญหาเพราะผมใส่อะไรก็ดูดีอยู่แล้ว

ซาสุเกะ : พูดกับใครอยู่นะ?

โคสุเกะ : ท่านยูคิมุระดูดีมากเลยค่ะ

ยูคิมุระ : ขอบใจนะ โคสุเกะ
เอ้า มองไปทางโน้นซิ ซาสุเกะ ยิ้มให้กล้องหน่อย

ซาสุเกะ : บ..บ้าน่า..หยุดเลยนะ..น่าอายจะตายไป

ยูคิมุระ : ฮะๆ เวลาเขิลก็น่ารักนะซาสุเกะเนี่ย

ซาสุเกะ : หยุดนะ บอกให้หยุดไงเล่า

[ฝั่งทีมพี่น้อง]
โฮตารุ : พวกนั้น..ดูท่าทางสนุกจังนะ

ชินเร : เคโคคุ..นาย..การมาจับคู่กับชั้นนี่มันไม่สนุกขนาดนั้นเลยรึไง?

โฮตารุ : เฮ้อ..(ถอนหายใจ)

ชินเร : จะถอนหายใจทำไม..

ยุอัน (ประกาศจากเวที) : ผู้เข้าแข่งขันเข้าประจำที่ได้แล้ว

[เสียงปืนสัญญาณเริ่มข่ง ชินเรวิ่งเร็วราวกับจรวด]
ชินเร : โอวววววววว

โฮตารุ : อ้า..ชินเร...มันเร็วไปหน่อยนะ

ยูคิมุระ : โอ้โห คุณชินเรเร็วจัง คุณโฮตารุถูกลากกับพื้นตามหลังเลย
เราก็รักษาเวลาของเราไว้แบบนี้หละนะซาสุเกะ การถ่ายวิดิโอของเราสำคัญกว่างานแข่งกีฬานะ

ซาสุเกะ : ถ้าจะพูดแบบนั้นแล้วมาลงแข่งทำไมล่ะ..เฮ้อ..จบเร็วๆไม่ได้รึไงนะ

ชินเร : โวววววววววววววว

โฮตารุ : อ๊ะ..อา...เจ็บ

ชินเร : เลิกงี่เง่าซะทีเคโคคุ ตระกูลมิบุอย่างเราจะแพ้พวกเศษสวะซานาดะไม่ได้เด็ดขาด

[เสียงเปรี๊ยเหมือนสติใครขาดผึง]
ซาสุเกะ : ชินเร เมื่อกี้นายพูดอะไรออกมา นายกำลังสบประมาทชื่อตระกูลซานาดะอยู่นะ

ชินเร : อ๊ะ...โอ...? อะไร?

ซาสุเกะ : มาว่าตระกูลซานาดะเป็นสวะต่อหน้าข้า...มีความกล้าไม่น้อยเลย
การแข่งขั้นครั้งนี้ข้าไม่มีวันแพ้เจ้าแน่นอน

[ซาสุเกะเร่งความเร็ว]
ยูคิมุระ : อ๊า..ด..เดี๋ยวก่อน..ซาสุเกะ

ยุอัน(ทำหน้าที่ผู้บรรยาย) : โว่ๆ เกิดอะไรขึ้นกัน
นัยตาของซาสุเกะเปลี่ยนเป็นสีแดงวิ่งพุ่งตรงสู่เส้นชัยด้วยความเร็วเหนือมนุษย์

ซาสุเกะ : โวววววววววว

ชินเร : หนอย...แพ้ไม่ได้เด็ดขาด

ยุอัน : ใครจะเป็นผู้ชนะกัน.....

[เสียงเงียบชิ้งไปหลายวิ]
ยุอัน : และผู้ชนะก็คือ....ซาสุเกะ

[เสียงไชโย]
ยูคิมุระ : สำเร็จเราชนะแล้วซาสุเกะ

ซาสุเกะ : หึ ข้าไม่มีวันยกโทษให้คนที่สบประมาทชื่อซานาดะเด็ดขาด
ดูซะให้เต็มตาว่าถ้าข้าเอาจริงจะเป็นแบบนี้

ชินเร : บ้าที่สุด..ร่างเล็กๆนั่นไปเอาพลังมากจากไหนกัน?
ข้าคนนี้แพ้ในการแข่งวิ่งสามขาจริงๆเหรอเนี่ย???

โฮตารุ : ยาย้า ชินเรแพ้เด็กประถม

ชินเร : นายก็ด้วยไม่ใช่รึไง