E n t h ' r a l l : C O D E ( โปรดดูด้วย Firefox ถ้าไม่อยากแสลงตา)

ไหนๆก็เปลี่ยนธีมแล้วก็มาพูดถึงกันซักนิดแล้วกันกับ JyunJyo Terrorist

โดยปกติแล้วก่อนจะเขียนถึงการ์ตูนเรื่องอะไรเราต้องไปนั่งอ่านใหม่อีกรอบ
เพื่อเก็บรายละเอียดและความรู้สึกที่อยากจะพูดออกมาแต่ครั้งนี้เขียนจากความจำล้วนๆ
ถ้าหากว่าตรงไหนพลาดๆไปก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

JyunJyo Terrorist  เป็นเรื่องราวหนึ่งในการ์ตูนเรื่องหลัก JyunJyo Romantica
ผลงานของ NAKAMURA Shungiku ( Website Animation )

ในตอนของTerrorist จะกล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่าง มิยางิ โยว (35ปี) ศาสตร์จารย์มหาวิทยาลัย M
กับ ทาคาสึกิ ชิโนบุ (18ปี) ลูกชายของคณบดีภาคที่เป็นอดีตน้องเขยตามกฎหมาย

ส่วนตัวกับตอนก่อนอ่านการ์ตูน

เอาว่าเราเองจริงๆก็อยู่ในช่วงที่การ์ตูนเรื่องนี้ยังวางขายบนแผงหนังสืออยู่
แต่ไม่เคยซื้อหรืออ่านจนกระทั่งถูกเก็บไปจากแผงหนังสือ(ด้วยเรื่องอย่างที่รู้กัน)
ถึงอย่างนั้นก็ได้ยินคำร่ำลือของการ์ตูนเรื่องนี้อยู่บ่อยๆจนจำชื่อได้
[เคยได้ยินประมาณว่า "ใครที่อ่านการ์ตูนวายชอบเรื่องนี้ทุกคน" "สนุกมากๆ" บลาๆ]
รู้สึกว่าตอนนั้นเพื่อนก็เคยยุให้อ่านอยู่เหมือนกันแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ยืมมา

จนกระทั่งมารู้ว่าเรื่องนี้จะได้ทำเป็นการตูนอนิเมชั่นซึ่งพอเห็นรูปแล้วรู้สึกว่าน่าดูดีแฮะ
ไหนๆก็ไหนๆคิดว่าเป็นเรื่องที่ซักวันจะอ่านอยู่แล้วด้วย..ก็เลยคิดว่าครั้งนี้แหละ
แต่ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ที่จะหาซื้ออ่านในตอนนี้ไม่ได้แล้ว...ไม่แปลกเลยจริงๆ

สุดท้ายก็ต้องอ่านแบบญี่ปุ่นทรมานตัวเองต่อไป
(อยากอ่านแบบมีคนแปลแล้วเสร็จสรรพสบายๆเหมือนกันนะ )
ที่น่าแปลกใจคือเพื่อนพี่สาวที่ไปญี่ปุ่นไปโอซาก้าจะซื้อเรื่องนี้ให้
พนักงานกลับบอกว่ามันเป็นที่นิยมไม่มี....แล้วทำไม...ทำไมกันนะ
มันถึงมีวางขายหราอืดอยู่ในร้านคิโนที่ไทย....

ตอนก่อนจะอ่านมองคร่าวๆคิดอยู่ว่าเราอาจจะชอบคู่ที่สาม
แล้วพออ่านแล้วก็ชอบคู่นี้จริงๆด้วยนั่นแหละ

ความเห็นส่วนตัวกับฉบับการตูน

1. คิดว่าชอบชิโนบุเพราะว่าชื่อ "ชิโนบุ" นี่แหละ
   ความจริงตอนเห็นหน้าก็ชอบแต่พอรู้ว่าชื่อ ชิโนบุ เราก็ชอบมากขึ้นเยอะเลย
   ด้วยความอะไรก็ไม่รู้เหมือนกันแต่เรามักจะชอบเอ็นดูกับคนชื่อ ชิโนบุ เป็นพิเศษ
   เป็นชื่อที่ค่อนข้างชอบขนาดที่ Ipod ตัวเองก็ตั้งชื่อว่า ชิโนบุ เหมือนกัน
   
   ด้วยเหตุนั้นแหละเลยกลายเป็นว่า "แหม๋ๆ ทาคาสึกิคุง หน้าตาก็น่ารักชื่อยังน่าเอ็นดูอีก"
   พิมพ์เองยังรู้สึกว่าทำไมเราเหมือนป้าแก่ๆขนาดนี้เนี่ย (หัวเราะ)
                   

2. รู้สึกว่ามิยางิ......นายช่างทำตัวได้สมเป็นผู้ชายญี่ปุ่นอายุ 35 จริงๆเลย
   อายุ 35 มันก็ยังไม่ได้แก่อะไรมากแท้ๆแต่สำหรับผู้ชายญี่ปุ่นคงจะคิดว่าตัวเองลุงมากจริงๆ
   ก็คงเหมือนกับที่เด็กสาวมัธยมถ้าเกิน17 ขึ้นไปก็ถูกเรียกว่า "ป้า" แล้ว
   
   ตอนแรกๆที่อ่านเจอมิยางิจากตอนของ Egoist ยังไม่รู้สึกว่าดูลุงเท่าไหร่
   แต่พออ่านตอนที่เป็น Terrorist ก็เลยได้สังเกตว่าจริงๆแล้วมิยางิทำตัวได้ลุงมากๆ
   เหมือนพวกชายวัยกลางคนอายุประมาณนั้นของญี่ปุ่นจริงๆด้วยแฮะ
   ทั้งอย่างนั้นพออ่านแล้วกลับชอบแฮะ (หัวเราะ) ปกติเราก็ชอบผู้ชายมีอายุอยู่แล้วด้วย
   
   อ๊ะ อีกเรื่องเราชอบชื่อ มิยางิ โยว เหมือนกันนะ ฟังดูแล้วน่ารักดี
                   

3. คิดว่าชอบตรงทั้งหมดนั่นแหละ  ทั้งที่ความห่างของอายุ 17 ปี
   เรื่องที่ดูวุ่นวายๆอย่างเช่น เพราะอีกฝ่ายเป็นน้องชายของภรรยาเก่า
   เพราะว่าอีกฝ่ายเป็นลูกชายของคณบดีที่มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าบ้างหละ
   เรื่องที่ดูท่าทางจะวุ่นวายนิดๆก็ทำให้ชีวิตมีรสชาติดีนะ (หัวเราะ)
                   

4. ตอนที่อ่านส่วนใหญ่จะเน้นไปที่ความคิดของทางมิยางิ
   แล้วในความคิดพวกนั้นเรารู้สึกว่า "อืม เข้าใจๆ" แบบนี้อยู่หลายจุด
   
   ตัวเราเองก็เป็นคนนึงที่ชอบความสงบมากๆ ไม่ค่อยอยากวุ่นวายกับใคร
   ไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย ไม่ชอบการสังคม เพราะแบบนั้นเลยเข้าใจความรู้สึกตรงนั้นดี
   
   ตอนที่คิิดว่า "คู่รักที่ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปมันไม่มีจริง" เราก็คิดแบบนั้นอยู่ลึกๆเช่นกัน
   ถึงแม้ว่าสาเหตุที่เราคิดแบบนั้นจะต่างจากสาเหตุของมิยางิก็ตาม
   
   อย่างเช่นว่าถ้าคู่รักที่อยู่ดีๆต้องแยกกันไปเรียนคนละที
   เราก็มักจะคิดว่านั่นเท่ากับว่าเค้าต้องเลิกกัน
   โดยที่ไม่ได้คิดถึงเรื่องที่ว่ามันก็มีพวกรักทางไกลนี่นะ..ลืมไปซะสนิท
   ซึ่งคาดว่าที่คิดแบบนั้นคงเป็นเพราะเราไม่ค่อยมีสิ่งที่เรียกว่าความเชื่อใจ
   
   ต่อมาตอนที่มิยางิคิดหนักว่า (ประโยคอาจจะไม่เป๊ะเพราะเขียนจากความจำนะคะ)
   
   "ถ้าหากเรามีคนใหม่จะไม่เท่ากับเป็นการทรยศคนที่ตายไปหรอกเหรอ?"
   "ถ้าหากลืมคุณแล้วก้าวต่อไปข้างหน้าจะมีความสุขได้จริงๆเหรอ?"
   
   ตรงนี้เราชอบมากเลยหละเพราะสำหรับเราแล้ว
   ถ้าหากเราต้องตายไปแล้วเราสามารถมองเห็นได้จริงๆ
   
   หากเราเป็นวิญญาณที่จะมองเห็น...
   พูดตรงๆว่าเราไม่ต้องการเห็นคนที่เรารักไปชอบคนอื่นเลย
   เห็นแก่ตัวนะ.....เห็นแก่ตัวมาก...
   ทั้งที่รู้แบบนั้นแล้วแต่ก็ไม่สามารถพูดได้อย่างเต็มปากจริงๆว่า
   ช่วยลืมชั้นแล้วไปชอบคนใหม่เพื่อความสุขของเธอ....
   ถ้าเป็นได้ตายแล้วขอไม่รับรู้เรืองทางโลกเลยดีกว่า
   เพราะอย่างนั้นถ้าหากว่าตายไปแล้วคนที่เรารักคิดแบบนี้บ้างละก็คงจะดีใจมากๆเลยหละ
   
   ในความรู้สึกส่วนตัวแล้วเรื่องในอดีตของมิยางิ (เรื่องของมิยางิกับอาจารย์)
   
   ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่าแต่ว่าความจริงแล้วความรักที่อาจารย์มีให้กับมิยางิ
   เป็นชอบแบบเอ็นดูๆมากกว่าที่จะเป็นในเรื่องของชอบแบบคนรัก
   
   เหมือนกับเป็นความรู้สึกที่ว่าเพราะเราเองก็ไม่ได้มีใครอยู่
   แล้วเด็กคนนี้ก็มาบอกว่าชอบเรามาอยู่ใกล้ๆมาทำตัวน่ารัก
   ก็เลยค่อนข้างเอ็นดูๆแล้วก็ชอบๆคิดว่า "อืม ก็น่ารักดีนะ" อะไรทำนองนี้
   
   ตอนที่อาจารย์ตายแล้วคุณแม่ของทางอาจารย์มาพูดว่า "คนที่ตายไปแล้ว ไม่มีทางกลับมา"
   ชอบตอนที่มิยางิคิดว่า "ขอโทษ ที่ทำให้ต้องพูดคำที่ทำร้ายจิตใจตัวเองด้วยออกมา"
   ตอนแรกรู้สึกประทับใจแบบไม่มีเหตุผลแล้วพอมานั่งคิดๆดูว่าทำไมเราถึงรู้สึกชอบตรงนี้กัน
   ก็เลยคิดว่าคงเป็นเพราะมันเป็นการแสดงให้เห็นว่าเป็นการคิดถึงจิตใจคนอื่นล่ะมั้ง?
   ทั้งที่กำลังเสียใจมากๆแต่ก็กลับรู้สึกตัวขึ้นมาได้ว่ากำลังทำให้คนรอบข้างต้องเดือนร้อน
   ทั้งที่มีคนหลายคนที่ไม่สนใจกับการเสียใจของคนอื่นด้วยซ้ำ..
   แต่กลับรู้สึกตัวด้วยคำพูดเล็กๆแบบนี้ได้...รู้สึกว่าประทับใจบอกไม่ถูกแฮะ
                   

5. เกี่ยวกับชิโนบุ.... ตอนแรกที่อ่านรู้สึกว่าช่างพูดจาได้สมเป็นเด็กผู้ชายจริงๆเล้ย
   ที่พูดนี่หมายถึงเด็กผู้ชายวัยรุ่นปกติอะนะ พูดจาหยาบๆเล็กน้อยน่ารัก
   แต่ว่าไปแล้วการพูดจากับคนอายุมากกว่าของชิโนบุนี่น่าจับมาตีซักทีจริงๆ
   พูดกับผู้ใหญ่แบบนั้นไม่ได้น้า~ ยังไงเค้าก็แก่กว่า
   
   ส่วนตัวรู้สึกชอบความรักที่ดูเป็นเด็กๆที่แสดงออกมาตรงๆของชิโนบุ
   ในความเป็นจริงแล้วถ้ามานั่งคิดดูการไปบอกว่าชอบๆๆๆๆแล้วตามตื้อกับอีกฝ่ายนั้น
   สำหรับเราคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดีซักเท่าไหร่หรอก
   เพราะแบบนั้นอาจเรียกได้ว่าเป็นการยัดเยียดความรู้สึกให้อีกฝ่าย
   
   เรารู้สึกว่าการชอบจนอดทนไม่ไหวกับการแสดงออกความชอบออกไปตรงๆนั้น
   เป็นสิ่งที่ถ้าไม่ใช่เด็กอาจจะทำไม่ได้ก็ได้เพราะยิ่งโตก็ยิ่งมีเรื่องต้องคิดมาก
   แต่เราก็คิดว่าถึงแม้ว่าจะมองเป็นเรื่องของการของการยัดเยียดความรู้สึกก็ได้
   ทว่าเราก็ชอบความรู้สึกชอบที่แสดงออกมาตรงๆแบบนี้อยู่ดี
   
   แต่ในกรณีของชิโนบุนี่อาจเป็นเพราะ
   พวงด้วยความเก็บกดที่ไม่สามารถบอกว่าชอบพี่เขยของตัวเองได้ถึง 3 ปีเข้าไปด้วยอะนะ
   
   จริงๆแล้วคำพูดของชิโนบุหลายครั้งเราก็คิดว่า "เข้าใจๆ " พอๆกัน
   
   อย่างเรื่องที่คิดว่า "จะไม่คบเพราะยังไงก็ไม่มีทางสู้อาจารย์ได้"
   สำหรับเราคิดว่าการสู้กับคนในความทรงจำที่ตายไปแล้วเหนื่อยมากๆเลยนะ
   เพราะความทรงจำมักสร้างภาพลวงตาให้กับมนุษย์ได้เสมอๆ
   จะเป็นสิ่งดีๆไปตลอดด้วยเพราะคนตายไม่มีทางที่จะลุกขึ้นมาทำเรื่องแย่ๆได้อีกอยู่แล้ว
   
   ทั้งแบบนั้นแล้วตอนที่มิยางิพูดว่า "จะลืมเรื่องของอาจารย์ให้"
   แล้วชิโนบุบอกว่า "ไม่ใช่แบบนั้น ห้ามทำแบบนั้น จะลืมเรื่องสำคัญแบบนั้นไม่ได้"
   ตอนนั้นเราก็รู้สึกว่า อ๊ะ เป็นเด็กดีเหมือนกันนะเนี่ยขึ้นมา..ค่อนข้างจะชอบเลยแหละ
   ทั้งที่พูดเองว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแท้ๆแต่กลับพูดคำพูดแบบนี้ออกมา..น่ารักดีแฮะ
                   

6. ตอนที่อ่าน Act 4 เราเองก็งงๆเหมือนกันว่าจริงๆความสัมพันธ์แบบนั้นมันเรียกว่าคบกันอยู่มั้ย?
   แต่เพราะว่าท้ายตอนที่ชิโนบุใช้คำพูดว่าจะเลิกนั่น เป็นคำที่ใช้พูดกันในฐานะคู่รัก
   ก็เลยคิดว่า..อืม...สงสัยจะเรียกว่าคบกันได้แหละนะ..
   ก็มันมีช่วงเวลาที่เราไม่เห็นเป็นเดือนๆเลยนิ
   
   พูดถึงตอนนี้ก็นึกขึ้นมาได้...มิยางิ...นายมีนิสัยชอบเผลอจูบชาวบ้านเค้ารึไง??
   ตอนฮิโระซังก็รอบแล้วนะ...เวลาเห็นอะไรท่าทางน่ารักจะชอบเผลอเข้าไปทำแบบนั้นเรอะ??
   
   แต่อ่านๆไปจะรู้สึกว่าวิธีปฏิบัติของมิยางิกับคนที่ชอบจะต่างกับวิธีปฏิบัติกับคนอื่นๆอยู่แฮะ
   จริงๆเรื่องแบบนั้นใครก็เป็นเนอะไม่เห็นจะแปลกตรงไหน (หัวเราะ)
                   

7. แม้ชั้นจะไม่ค่อยเข้าใจผัดกระหล่ำของชิโนบุจังเท่าไหร่แต่ความพยายามก็เป็นสิ่งที่ดีนะ
   พูดไปแล้วก็อยากกินผักกระหล่ำต้มเหมือนกันแฮะ
   
   ถึงไม่เข้าใจเรื่องกระหล่ำปีแต่เข้าใจเรื่องที่ว่า
   ชื่อตัวเองมีตัวอักษรที่เหมือนสิ่งที่มิยางิชอบอยู่เพราะงั้นมิยางิก็ต้องชอบเค้าได้แน่ๆ
   เข้าใจความรู้สึกและความคิดแบบนั้นแฮะ ทำไมมิยางิไม่เข้าใจหล่ะ (หัวเราะ)
   
   เรื่องของ โชคชะตาฟ้าลิขิต ที่ชิโนบุพูดจริงๆชั้นก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
   กับเรื่องที่เกิดนั้นนับเป็น โชคชะตาฟ้าลิขิต ได้ด้วยเหรอ?
   ที่เราคิดจริงๆอาจเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตคืออะไรกันแน่หน่อมากกว่า
   ตัวชั้นเองไม่ได้เชื่อ.....ไม่ซิ...บางที่ชั้นอาจเชื่อเรื่องพรหมลิขิต (ในด้านความรัก)
   แต่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองเท่าไหร่ก็ได้...งงมั้ยนะ?
   เหมือนกับที่เราเชื่อว่ามันคงจะมีรักนิรันดร์แต่เป็นสิ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้นกับตัวเองละมั้ง
                   

8. ชอบ Act 8 เหมือนกันเพราะทุกทีจะเห็นแต่ด้านความรู้สึกของมิยางิ
   แต่ตอนนี้กลับเป็นฝั่งของชิโนบุบ้าง อ่านไปก็รู้สึกว่าน่ารักจริงๆเลยชิโนบุจัง
   แฮะๆ ก็เป็นความเอ็นดูส่วนตัวด้วยแหละนะ
   
   คิดอยู่ตั้งแต่ตอนก่อนๆแล้วว่าเข้าใจความกังวลของชิโนบุอยู่
   เหมือนทำนองว่าเพราะตัวเองเป็นฝ่ายชอบอีกฝ่ายมาตลอดเพราะแบบนั้น
   ทั้งที่ถึงจะได้คบกันจริงๆก็อาจจะมีความรู้สึกของรักข้างเดียวหลงเหลืออยู่บ้าง
   เป็นความรู้สึกทำนองว่า ตัวเองเป็นฝ่ายที่รักอีกฝ่ายมากกว่า (คิดว่าประมาณนั้นนะ)
   แต่ก็เป็นประเภทที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นที่รักมากกว่าที่คิดด้วยแหละ
   
   ที่คิดย้อนไปถึงสิ่งที่เขียนไปบนๆก็เพราะเนื้อเรื่องตอนนี้มันทำให้คิดถึงนี่แหละ
   เข้าใจความรู้สึกที่ว่า "จะไม่ยอมเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแล้ว" กับ
   "ความรู้สึกดีใจที่อีกฝ่ายทำเพื่อเรา ไม่ลืมเรื่องของเรา" นั่นมากๆ
   
   แต่ที่ชอบสุดในตอนนี้คงเป็นประโยคนั้นละมั้ง "เข้ามาได้เลย ชั้นเตรียมตัวเตรียมใจพร้อมแล้ว"
   อ่านไปก็ทั้งขำทั้งรู้สึกว่าน่ารัก...มันดูไม่มีมูดจริงอย่างที่มิยางิว่าแหละ
   แต่ถึงแบบนั้นเป็นชั้นก็คงรู้สึกว่าน่ารักอยู่ดี (นี่ก็เข้าข้างกันจริงๆเลยแฮะ )
                   

9. ชอบคำพูดหลังปกของปกเล่ม 6 และ 7 อ่านแล้วก็รู้สึก อิอ๊าง มากมาย
   ชอบมากขนาดที่เอาไปใช้ตั้งเป็นคำพูด MSN เลยนะเนี่ย
   
   
   
   จากหลังปกเล่มเล่ม 6
   
   好き、嫌い、大嫌い。。。でも大好き。
   きっと１００年先も、貴方だけに恋いしてる。
   suki , kirai , Daikirai demo Daisuki
   kitto 100 nen saki mo anata dake ni koishiteru
   
   รัก , เกลียด ..เกลียดมาก...แต่ก็รักมาก
   ต่อให้เป็นอีก 100 ปีข้างหน้าก็จะตกหลุมรักแค่คุณคนเดียวอย่างแน่นอน
   
   จากหลังปกเล่ม 7
   
   朝も昼も依も四六時中、ずっとずっと、
   貴方が好き。。。だから、もっともっと好きになる
   asa mo hiru mo yoru mo shirokujijuu zutto zutto
   anata ga suki... Dakara motto motto sukininaru
   
   ทั้งตอนเช้า ตอนบ่าย ตอนเย็น ตลอดเวลาทั้งวันทั้งคืน
   ฉันรักคุณ...เพราะฉะนั้นช่วยชอบฉันให้มากๆมากๆขึ้นกว่านี้ด้วยเถอะ
   
   (อ่านแล้วเข้าใจแต่ทำไมแปลเป็นไทยยากๆพิกลนะ...)
   
   ทำไมถึงหวานขนาดนี้นะ...แต่ให้ความรู้สึกว่าเป็นความรักของเด็กๆดีจัง
   ก็การจะคิดถึงคนๆนึงได้ตลอดเวลาโดยไม่สนใจอะไร..
   การซื่อตรงได้ขนาดนั้นผู้ใหญ่ไม่น่าทำได้เท่าไหร่ (รึเปล่า?)
   บางครั้งเราใช้คำว่าเด็กไม่ได้แปลว่าว่าหรือคิดในทางลบแต่
   รู้สึกว่ามันเป็นความรู้สึกที่ดูตรงๆน่ารักและเรียบๆดีมากกว่า
   
   ชอบความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียดนี่มากๆเลยแต่ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
                   

10. จริงๆรู้สึกว่าอยากจะพูดอะไรมากกว่านี้แต่จริงๆเขียนค้างไว้ตั้งแต่วันที่ 6 เดือนที่แล้ว
    พอมาเขียนต่ออีกทีตอนนี้เลยจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองคิดจะเขียนอะไรบ้าง
    หรือความรู้สึกตอนที่อ่านตอนนั้นเป็นแบบไหน....ลืมหมดเกลี้ยงเลย
    
    จริงๆพอมานั่งพิมพ์ๆก็คิดว่าเรื่องที่ทำให้ชอบเป็นเรื่องที่ปกติธรรมดามาก
    แต่ด้วยความที่คนสามัญสำนึกต่ำแบบเราเลยชอบเรื่องธรรมดาๆแบบนั้นมั้ง?
    
    

ความเห็นส่วนตัวกับฉบับละครวิทยุ (Drama CD)

ที่ได้ฟังของ Terrorist มีอยู่ 3 ตัว..ออกมามากมายนี้รึเปล่าไม่รู้ไม่ได้ตามขนาดนั้น

1. Ruby CD Collection (CiEL) Terrorist I

2. Ruby CD Collection (CiEL) Terrorist II

3. Ruby CD Collection (CiEL) Romantica VI

แผ่นที่เป็นตอนของ Egoist กับ Romantica ยังไม่ได้เปิดฟังเลย....
ก็กะว่าจะยังไม่เปิดต่อไปก่อนละกัน...ไม่ว่างฟังอ้าาา

โดยส่วนตัวแล้วรู้สึกว่า Drama CD ของเรื่องนี้ก็สนุกดี...
แต่ว่าบางทีอารมณ์ที่นักพากย์ผิดไปจากที่เราจินตนาการไว้ตอนที่อ่านหนังสือ
ผิดไปไม่มากแต่ก็ตกใจไปเหมือนกันตอนที่ฟังว่า "อ้าว เป็นอารมณ์แบบนี้เหรอ?"

ที่รู้สึกผิดคาดก็ย่างเช่นตอนที่เถียงกันแล้วมิยางิพูดว่า "Ore wa homo jyane zo!!"
ตอนอ่านเป็นการ์ตูนเราก็จินตนาการการพูดแบบนึงเอาไว้
แต่พอฟังเข้าจริงๆกลับพูดด้วยน้ำเสียงคนละแบบกับที่เราคิดไว้เลย

หรืออย่างตอนที่ชิโนบุพูดว่า "Dou nan dayo"
ตอนอ่านเป็นการตูนรู้สึกว่าน่ารักจัง ต้องเป็นน้ำเสียงที่น่าเอ็นดูมากแน่ๆเลย (เข้าข้างก็เงี้ย)
แต่พอฟังเข้าจริงๆก็รู้สึกว่า..อืม...พูดด้วยน้ำเสียงต่างจากที่คิดไว้แฮะ..เศร้านิดๆเหมือนกัน

(ที่ยกตัวอย่างเป็นตอนที่อยู่ในแผ่น Ruby CD Collection (CiEL) Romantica VI
ส่วนตอนที่อยู่ในหนังสือการตูนคือ Terrorist Act.7 )

ความเห็นส่วนตัวกับฉบับ Animation

ถ้าให้พูดก็...รู้สึกเหมือนเป็นลูกเมียน้อยเค้าละมั้ง?
นอกจากรู้สึกเหมือนออกน้อยๆแล้วบางทีก็วาดแบบลวกๆด้วย (คิดไปเองๆ)

พูดถึงตัวภาคแรกก่อนแล้วกันเพราะว่าภาคสองยังไม่ได้ดู
กะจะรอให้ออกจนจบก่อนแล้วดูรวดเดียวเลยเพื่อความต่อเนื่อง
(จริงๆเพราะปัจจุบันภาคสองก็ยังไม่มีคู่นี้ให้ดูด้วยส่วนนึง)

ภาพจากตอนที่ 10 Season I - 少年よ大志を抱け-

พอเป็นการ์ตูนโทรทัศน์ก็มีการเปลี่ยนแปลงเนื้อหาเป็นเรื่องปกติ
หมายถึงการจัดลำดับตอนอะไรทำนองนั้นน่ะนะ
ซึ่งจริงๆแล้วดูๆไปก็ไม่ค่อยออกนอกลู่ทางเรื่องต้นฉบับเท่าไหร่ (โล่ง)
สมแล้วที่เป็นเรื่องสั้นไม่ยาวมาก 24 ตอนก็เป็นอะไรที่กำลังดี
ถ้ามากกว่านั้นสงสัยอาจเจอมุขลอยทะเล..ซึ่งถ้าลอยดีก็ดีไป แต่ถ้าลอยแย่ก็.......

อนิเมชั่นเวลาพากษ์เสียงฟังแล้วให้อิมเมจที่ตรงกับต้นฉบับมากกว่าตอนฟังเป็นละครวิทยุ
แปลกใจจังหน่อว่าทำไมกัน...ทั้งที่ก็คนพากย์เดิมๆแท้ๆ

ชอบลายเส้นที่อนิเมวาดเหมือนกัน..น่าร้ากกกก(ทุกคู่เลย)
อย่างว่าตอนแรกเราไม่ได้อ่านเห็นลายเส้นของอนิเมก็ยังสนใจเลย
(แม้สุดท้ายจะได้อ่านฉบับการ์ตูนก่อนก็เถอะ)

กว่าจะได้ขึ้นปก DVD กับเค้าได้แผ่นจบภาคแรกพอดี...ช่างยาวนานเหลือเกิน
ว่าแต่คอนเซปของคู่นี้คือแพนด้ากับดอกไม้ซินะ...

ชอบเพลง Opening ของภาคแรกด้วย (ภาคสองยังไม่ได้ฟังอย่างที่ว่าไว้ตอนต้น)

เพลงติดหูง่ายดี ส่วนท่อนที่ชอบที่สุดคือท่อนที่แปะด้านบน

Kimi ni aitakute aitakute อยากพบเธอ อยากพบเธอ
Futari de ireba iru hodo samishikunaru nara ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วกลับทำให้เหงายิ่งกว่า
Samishiku nakunaru made te wo tsunagou มาจับมือกันจนกว่าความเหงานั้นจะหายไปเถอะ

ตอนแรกเราฟังแล้วงงๆเหมือนจะแปลกออกแต่ก็แปลผิด..
สุดท้ายพอยกไปถามพี่ที่รู้จักเค้าเลยก็แปลกลับมาให้แบบนี้
อ่านแล้วชอบมากกว่าที่อ่านเองเยอะเลย
ชอบความรู้สึกที่ว่า ยิ่งอยู่ด้วยกันก็ยิ่งเหงา นี่แหละ ให้ความรู้สึกว่าไกลทั้งที่ใกล้ดี

สำหรับเราท่อนนี้ให้ความรู้สึกแบบที่ว่า เคยอยากพบ อยากพบมากๆ
แต่พอได้อยู่ด้วยกันจริงๆกลับรู้สึกว่าเหงามากกว่าตอนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันเสียอีก
มีบ่อยๆจะเรื่องแบบนี้..ทั้งที่อยู่ใกล้แค่นี้เองแท้ๆ ทำไมถึงไม่มั่นใจเลย ทำไมถึงเหมือนไกลจังเลย
เพราะงั้น..เพื่อให้รู้สึกได้ว่าเรานั้นได้อยู่ด้วยกันจริงๆถึงต้องมาจับมือกันแน่นๆทำนองนั้น

แล้วก็โดนพี่เค้าบอกกลับมาด้วยว่าตรงนี้เป็นไวยากรณ์ระดับ 2 แล้วยังซัดแกรมม่าใส่เราจังๆ
รูป eba - dicf. hodo แปลว่า ยิ่ง... ยิ่ง...และก็ adj i เปลี่ยน i เป็น ku naru บลาๆ
....ขอโทษค้าา เราผิดไปแล้วต่อไปมีโอกาส(?) เราจะตั้งใจเรียนค่ะ (โกหก)

ยังเหลืออะไรต้องพูดอีกละ...พิมพ์ๆไปก็เริ่มลืมๆไปหมดแล้ว(จะสมองปลาทองไปไหน?)
ว่าไปแล้วจริงๆเราก็ชอบอีกสองคู่ที่เหลืออยู่นะแต่ชอบคู่นี้มากที่สุดเท่านั้นเอง

งั้นเขียนเรื่องที่คิดกับอีกสองคู่ที่เหลือลงไปด้วยดีกว่า...

กับคู่ Romantica ก็รู้สึกว่าอ่านได้เรื่อยๆ..ก็น่ารักดี
เพื่อนพี่เราที่ยอมมานั่งดูและอ่านเป็นเพื่อนให้ความเห็นว่า
"คู่นี้ดูเป็น uke/seme ตัวอย่างกันจังเลยนะ" ฟังแล้วขำๆ แปลว่าอะไรกันนะ
ให้คำนิยามของข้อความไม่ได้แต่กลับรู้สึกว่าเห็นด้วยพิกล

ว่าไปแล้วตอนอ่านเราก็ไม่คิดว่าอุซามิซังแปลกเท่าไหร่
แต่ในเมื่อในเรื่องเค้าว่าแปลก..คนแบบนี้ก็อาจจะแปลกก็ได้ละมั้ง?
แล้วก็ชอบนิสัยที่ดูเป็นเด็กๆในบ้างครั้งนั่นนะ น่ารักดี

กับมิซากิคงชอบเรื่องที่มิซากิมักจะคิดว่า "อุซางิซังชอบพี่มาถึง15ปี"
เราก็คิดแบบเดียวกับมิซากินั่นแหละว่าความรักยาวนานขนาดนั้น
และเป็นความรักที่ให้ความสำคัญมากถึงขนาดนั้น..มันลืมได้ง่ายๆจริงๆเหรอ?

กับคู่ของ Egoist เราก็คิดว่าน่ารักดี
คนรอบข้างเราอย่างเพื่อนที่อ่านหรือเพื่อนพี่ที่มาดูด้วยกันมักจะชอบคู่นี้
น่าจะพูดว่าท่าทางจะชอบโนวากิกันซะมากกว่า

สำหรับเราแล้วคิดว่าโนวากิก็น่ารักดีแท้ๆแต่กลับไม่ได้ชอบอะไรมากมาย
นั่งคิดอยู่นานมากว่าเพราะอะไรกันนะ...ปกติแล้วน่าจะชอบแท้ๆ
พอคิดไปคิดมาก็เลยคิดว่าดูห่างไกลจากความเป็นจริง(ในสายตาเรา)ล่ะมั้ง
เผลอคิดไปว่าผู้ชายแบบนี้มันจะมีอยู่จริงๆเหรอ? ขึ้นมา

สำหรับฮิโระซังมีจุดที่เราไม่ค่อยจะชอบซักเท่าไหร่ตรงที่
ถึงยังไงก็ไม่น่าจะพูดจาทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายเท่าไหร่
ก็รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ได้ตั้งใจและในหลายๆอย่าง
แต่อย่างตอนที่อ่านแล้วเห็นว่าฮิโระซังชอบถือว่าอีกฝ่ายมาชอบตัวเองเลย
เอาแต่ใจหรือพูดจาทำร้ายอีกฝ่ายอยู่บ่อยๆนั้น..ถึงยังไงเราว่าก็ไม่ควรทำ

ในเรื่องเราได้เห็นความคิดของตัวละครก็จริงว่า
แท้จริงๆแล้วสิ่งที่เค้าพูดกับสิ่งที่แสดงออกมานั้นไม่เหมือนกัน
แต่ถ้าเป็นในความเป็นจริงเราไม่มีทางรู้ได้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่
การแสดงออกของฮิโระซังเลยดูไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่สำหรับเรา

พอมาลองคิดดูว่าถ้าคนแบบนี้เป็นผู้หญิงหน้าตาค่อนข้างดี ฉลาด แต่ว่าทำตัวค่อนข้างหยิ่งๆ
คิดว่าไม่น่าจะมีคนชอบซักเท่าไหร่นะ ในสังคมที่รู้จักตัวตนจริงๆกันได้ยากมากแบบนี้
แต่สำหรับเราคงไม่ได้ไม่ชอบหรอกเพราะเรายังไงก็ได้กับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเรา

แต่ก็นั่นแหละเพราะฮิโระซังเป็นผู้ชายก็คงไม่ถูกหมั่นไส้เอาง่ายๆ
แล้วด้วยความโชคดีสุดๆที่ไปขุดผู้ชายแบบโนวากิมาได้ยังไงก็ไม่รู้
ชีวิตรักก็เลย Happy น่ายินดีๆ

จริงๆชื่อเรื่องมันก็บอกอยู่แล้วนี่นะว่า Egoist ก็น่าจะรู้อยู่แล้ว
พอเขียนจบเอ็นทรี่ย์นี้เราจะถูกแฟนๆ Egoist ฆ่าตายมั้ยนะ?
เอาเถอะคงไม่มีใครนั่งอ่านความเห็นเรามาไกลขนาดนี้หรอกมั้ง?

ไม่ใช่ว่าเราไม่ชอบคู่นี้นะเพียงแต่เรื่องคาใจมักนึกออกเร็วกว่าเรื่องดีๆ
ตอนที่ชอบก็มีแค่ไม่เขียนเพราะเดี๋ยวจะยาวกลายเป็นแบบด้านบนๆ
ถ้าจะเขียนจริงๆคงต้องเป็นสามเอ็นทรี่ย์แยกบ่นเป็นคู่ๆไปแน่เลย
(คงไม่มีใครอ่านหรอกแต่ถ้าจะเขียนจริงๆก็ทำเพื่อสนองความต้องการตนเองเท่านั้น)