E n t h ' r a l l : C O D E ( โปรดดูด้วย Firefox ถ้าไม่อยากแสลงตา)

    
คิดเอาไว้ว่าตอนที่ลงใน KC ตอนแรกน่าจะได้ลงหน้าปก
เพราะจำนวนหน้าเยอะ (เจ็ดสิบกว่าหน้า) และเป็นเรื่องใหม่
ตอนลงตีพิมพ์ตอนที่หนึ่งของที่ญี่ปุ่นก็ได้ลงปก SHONEN MAG เหมือนกัน
          

     
*แสกนเทียบปก* ตอนลงนิตยสารรายสัปดาห์ของไทยและของญี่ปุ่น
   
ซ้าย : SHONEN MAGAZINE ฉบับที่ 28 ประจำปี 2008
ขวา : KC Weekly ฉบับที่ 30 ประจำปี 2009
       
ออกมาคล้ายๆกันนะแหละ เราว่ามันก็ดูสวยดีทั้งสองแบบอะนะ
                     

      
เล่มใหญ่ที่เป็นภาพสีคือ Shonen Mag ของญี่ปุ่น เล่มเล็กขาวดำคือ KC ของไทย
จะเห็นว่า CODE:BREAKER ที่วิบูลย์กิจซื้อลิขสิทธิมา ไม่มีตัวอักษรโปรยเรื่อง
           

         
ทำให้รู้ว่าวิบูลย์กิจซื้อลิขสิทธิของฉบับรวมเล่มแล้วเอามาทำการ์ตูนรายสัปดาห์นั่นเอง
ด้านบนคือฉบับรวมเล่มของญี่ปุ่น เหมือนกันเลยเห็นมั้ย (ฮา)
              

      
ภาพสีสองหน้านี้ไม่มีในตอนที่หนึ่งของฉบับนิตยสารของญี่ปุ่น
เพราะเป็นภาพสีที่ลงใน Shonen Magazine Special ไม่ได้ลงในโชเน็นแม็คปกติ
แต่ในฉบับรวมเล่มของญี่ปุ่นเพิ่มหน้านี้เข้ามาให้ด้วย ดังนั้นของไทยเราจึงมีหน้านี้ตาม
             

           
หน้าสุดท้ายช่องคำพูดสลับกัน หวังว่าตอนรวมเล่มจะได้รับการแก้ไขน้า
       

          
สารภาพตามตรงว่าหลังจากได้ข่าวว่ามีลิขสิทธิในไทย
ก็กองทิ้งไม่ได้อ่านเรื่องนี้มาหลายตอนแล้ว แค่เปิดผ่านๆเอาเนื้อเรื่องคร่าวๆ
หนึ่งในนั้นก็เจอฉากติดใจอยู่สองฉากคือฉากบนแหละหนึ่ง
(อดีตของโทกิกับพี่สาว เพราะพี่ปกป้องแบบยอมตายแทนเลยรักพี่มากนี่เอง)
          

         
อีกฉากคือชอบคำพูดนี้ของซากุระ ชอบคู่นี้จริงๆนั่นล่ะ มันน่ารัก
        
ว่าไปแล้วเราชอบภาพสีของการ์ตูนเรื่องนี้มากเลยนะ
ชอบมากกว่าภาพสีของเรื่องเคียวเยอะเลย มันดูทันสมัยกว่าน่ะ (ฮา ไม่แปลเนอะ)
อยากให้การ์ตูนเรื่องนี้ได้ออกหนังสือรวมภาพสีมาบ้างจัง
(แต่ดูจากยอดขายแล้วคงจะยากอยู่ ขายได้แค่กลางๆเท่านั้นเองอ่ะนะ)
                          

         
ไหนๆก็ไหนๆ พูดเรื่องหนังสือรวมภาพสีแล้วก็พูดถึงของเคียวด้วยแล้วกัน
หนังสือรวมภาพสีของเรื่องเคียวก็ทำออกมาได้สวยนะ ขนาด A4 ก็เป็นขนาดที่ดี
แต่ถ้าให้พูดไปเราชอบขนาด B5 มากกว่า ไม่เล็กไม่ใหญ่กลางๆนั่นแหละดี (ฮา)
มองกี่ทีก็รู้สึกว่าเคียวกับเคมปาจินี่เหมือนกันเลย
      

            
ถูกใจใบโฆษณาขายของที่แนบมาในเล่มเพราะถูกใจพวงกุญแจซาสุเกะคุง
     

          
ชอบสองหน้านี้จัง ที่แท้คนวาดภาพโปรโมตอนิเมะสามภาพนั้นคืออาจารย์นี่เอง
มิน่ามันถึงได้สวย ไม่ออกมาเละๆเหมือนในเรื่องจริงๆ
(จนวันนี้ก็ยังเกลียดอนิเมะของเคียวอยู่...มันช่างหลุดไปไกลจากเรื่องจริง )
          

        
ชอบที่อาจารย์วาดการ์ตูนแถมเป็นภาพสีให้ (ช่างขยัน)
          


หน้านี้ก็ชอบ (เห็นพูดว่าชอบทุกอย่างแหละ)
         

    
มีหน้าอธิบายให้ด้วยว่าภาพแต่ละภาพที่อยู่ในเล่มมีที่มาที่ไปอย่างไร
         

              
และต้องไม่พลาดกับหน้าขายของ (มีให้ดูหน้าปกเคียวลิขสิทธิในประเทศต่างๆด้วย)
        

               
ลงสีให้ดู (ถ้าอ่านจะช่วยให้เราลงสีเก่งขึ้นมั้ยหน่อ?)
          

        
อาจารย์คามิโจวช่างคุยจริงๆ (เราก็ชอบการ์ตูนเค้าเพราะ
ชอบตอนอ่านเวลาอาจารย์เขียนนี่ล่ะ)
           

        
หลังปก ซาสุเกะคุงน่ารัก (อาการโชตะกำเริบ)